Waar liggen de grenzen van inspraak?

Is inspraak van bewoners bij een plan van doorslaggevende waarde, of is het een noodzakelijk kwaad, dat nodig is om de op het stadhuis voorgekookte plannen democratisch te legitimeren?Er zijn mensen die vinden dat het eerste de situatie zou moeten zijn, maar dat het laatste de huidige praktijk is. Mijn collega’s van de BPA beweren dat regelmatig. Met beide opvattingen ben ik het niet eens.

Regelmatig veranderen plannen door inspraak van bewoners. Ter illustratie: de bestemmingsplannen van Kattenbroek en Nieuwland zijn aangepast nadat bewoners bezwaar hadden aangetekend.

Bij de vestiging van de moskee in Liendert zijn bewoners en moskeebestuur samen om tafel gaan zitten, op initiatief van de gemeente. Het resultaat was een convenant waar iedereen achter staat.

Dat het fout kan gaan wanneer je de eindbeslissing over plannen bij bewoners legt, bleek onlangs bij de selectie van plannen voor het buurtbudget in de wijk Kruiskamp/Koppel.

In Kruiskamp wonen aanzienlijk meer mensen dan in De Koppel. Bij de bijeenkomst waar bewoners stemden over de ingediende plannen, wonnen vrijwel alleen plannen die uit Kruiskamp kwamen.

Ik verwijt de bewoners overigens niets. Het ging niet om cruciale problemen. Dat je dan zaken, die de leefbaarheid in je eigen wijk verbeteren, belangrijker vindt dan zaken in andere wijken, is heel begrijpelijk.

Maar het maakt wel duidelijk dat je dergelijke keuzes niet aan belanghebbenden kunt overlaten. Er moet een instantie zijn die belangen van alle partijen afweegt. Die moet onpartijdig zijn. Of democratisch gekozen, zodat je, wanneer je het niet eens bent met de beslissingen, een volgende keer tegen ze kunt stemmen.

Roland Offereins © 2014