De politiek in Amersfoort leeft

En dat dat zo is werd gisterenavond ondubbelzinnig duidelijk. Liefhebbers van het politieke spel kregen gisteren een gemeenteraadsvergadering voorgeschoteld om de vingers bij af te likken. Maar ook inhoudelijk waren de agendapunten van groot belang. Dat was de reden dat de belangstelling zó massaal was, dat een groot deel van de toehoorders noodgedwongen het debat op de vide van het stadhuis moest volgen.

Het eerste grote onderwerp betrof de voorgenomen vestiging van een coffeeshop in Vathorst. Veel bewoners waren hiervoor naar het stadhuis gekomen, maar kwamen van een koude kermis thuis. De gemeenteraad bleef in overgrote meerderheid vasthouden aan eerder vastgesteld beleid en omdat de exploitant met zijn aanvraag daaraan voldoet zal het college medewerking verlenen aan de vestiging van de coffeeshop op de beoogde plek in Vathorst.

De mondelinge vragen over de daklozenopvang in de Stovestraat van de fractievoorzitter van Leefbaar Amersfoort, Raphaël Smit, vormden het tweede onderwerp dat veel ophef veroorzaakte.

Aanleiding voor de vragen van Smit waren uitspraken van directeur Van de Siepkamp van de stichting Iks (verantwoordelijk voor een deel van de zorg voor daklozen), die het uit te voeren daklozenbeleid aanzienlijk anders verwoordt dan de wethouder.

Ook ik heb mij tijdens het debat in de bibliotheek behoorlijk zitten opwinden over de uitlatingen van Van de Siepkamp – ik durf er heel wat onder te verwedden dat deze man in zijn vrije tijd geitenwollen sokken draagt en een pijp rookt – maar Van der Weg verduidelijkte gisteren nog eens dat gewoon wordt vastgehouden aan het door haar uitgezette en door de raad vastgestelde beleid.

Einde discussie zou je denken, maar Smit wilde graag scoren en beging daardoor een politieke blunder van ongekend formaat. Na de beantwoording door Van der Weg concludeerde Smit dat zij gefaald zou hebben in haar beleid en wandelde doodleuk naar zijn stoel.

Zulke grote woorden uitspreken en daar geen consequenties aan verbinden door een motie in te dienen, dat kan echt niet en dat werd hem dan ook in niet mis te verstane bewoordingen door VVD, PvdA en CDA te kennen gegeven.

Hij realiseerde zich dat ook direct, maar dat was al te laat. Hem restte slechts twee keuzes: of zijn woorden intrekken of de motie indienen. Feitelijk een motie van wantrouwen dus. Smit wist dat een motie exact het tegenoverstelde effect zou hebben van wat hij wilde bereiken. Hij kon namelijk op zijn klompen aanvoelen dat niet alleen de coalitiepartijen, maar ook grote delen van de oppositie zo’n motie nooit zouden steunen.

Daarmee zou juist grote steun voor de wethouder en haar beleid uitgesproken worden. Hij had dus zijn woorden beter kunnen intrekken of afzwakken. Of de macho in hem opstond of dat Smit zichzelf een vorm van zelfkastijding voor zijn zojuist begane misser wilde opleggen is me niet duidelijk, maar na een schorsing besloot hij te kiezen voor de motie.

Die werd natuurlijk prompt met grote meerderheid verworpen. Dubbel stom, want deze motie kon alleen maar een voor Smit ongunstig effect hebben op het hoofdgerecht van de avond: de motie van wantrouwen jegens wethouder Paul Strengers. Immers, wat is de waarde van een motie van wantrouwen van iemand die er zo kwistig mee strooit?

Bovendien maakte de motie tegen Van der Weg een gevoel van vastberadenheid los bij collegepartijen, die, als ze nog twijfelden over hoe te stemmen, in ieder geval in hun overwegingen meenamen dat dit succes de oppositie niet zomaar gegund zou worden.

Of dit bij iemand tot een andere afweging heeft geleid is de vraag, maar uiteindelijk stemden slechts drie van de 25 raadsleden van de coalitie voor de motie van wantrouwen, waardoor Strengers de steun kreeg van 23 van de 39 raadsleden, met dank aan Mustafa Ozçan, die zoals hij het zelf uitdrukte, niet wenste mee te werken aan de verkiezingscampagne van de oppositie, zich afvragend wie de volgende wethouder is voor wie Smit een motie van wantrouwen wilde indienen.

Dat de relatie tussen oppositie en coalitie niet helemaal tot het vriespunt is gedaald bleek gelukkig uit het laatste agendapunt van de avond. coalitiepartijen CDA en GroenLinks dienden samen met oppositiepartijen SP en Leefbaar Amersfoort een motie in die als doel heeft plaatsing van UMTS installaties zoveel mogelijk te beperken totdat duidelijker is wat de gezondheidsrisico’s zijn (zie ook mijn bijdrage van 24 januari). Deze motie werd met een ruime meerderheid aangenomen.

Een enerverende avond waarover nog veel zal worden nagesproken, maar nu geldt voor mij vooral: over tot de orde van de dag!

Roland Offereins © 2014